Traballo

Pasamos unha boa parte da vida traballando. A pesca foi a actividade máis destacada no noso pobo, pero tamén se recollen aquí fotografías das telleiras e outras labores.

envíanos información da foto

A feitura das lanchas

Sada, data descoñecida

No taller de carpenteiros de ribeira en Sada eran onde se facían todas as embarcaciós que habia na ribeira, e tamén para outros portos: chalanas, botes, minuetas, traiñas, lanchas, lanchóns e tamén algunha que outra máis grande. As chalanas, facíanse de fondo raso; algunha tiña roda e codaste, as demáis embarcaciós, posta a quilla e levantadas rodas e codastes, o mesmo ca espiña doursal, poñíanse cuederna e genoles que, trincados co caurel e tapa de regala, facían o esqueleto da embarcación. Despois forrábase con táboa de pino do país. A madeira do esqueleto era de carballo. Feita a embarcación, calafateábase, meténdolle entre táboa e táboa fías de estopa; logo dábase unha mán de pintura na obra morta e patente na obra viva. De ferraxes, poñíanse unhas zapatas en rodas de codastes, para enferrar o timón no codaste de popa, poñíase a agulla e a femia. Na roda, por dentro unha argolla para amarrar a embarcación despoos de que amarra díraselle un ballestrinque no caperol, nesta argolla, enganchábanse o puño de amura da vela. No codaste de popa, por dentro tamén, se poñía outra argolla pra amarrar de popa,e pasar a escota da vela. Na bancada de proa ía un zuncho que tricada o pao cando se arbolada.

Pau, verga, chumaceiras no courel crabada, toletes, remos,estrobos.No pau ,raca,ostagae aparello, un rozón con amarra e vela. Pra ben ser, toda a crabazón de cobre, mais como costa moito, entón cravos galbanizados. Por dentro traca, tracanil, estanpas, empanetados,carlinga, pés de amigo, escoteras imbernales e espiche, na roda o caperol e a todolongo, nos dous costados, o verduguillo.As velas mistas; saían das auricas e latinas. A relinga grátil, envergábase nunha verga dereita, de pino, o puño de car prá proa io de pena, a pópa. No puxamen ou relinga baixa, o puño de amura pra proa,io de escota pra `pópa. Omartelo levaba tres empuñiduras, o mesmo ca caida de pópa. A medida do pao, o mesmo pra que coupese dentro e a da verga, unh eslora e metá de manga. Nas velas. facíanse unhas faixas de rizos coas empuñiduras, que eran pra facer a vela máis pequena, tomábase unha ou dúas faixas de rizos cando o vento era moi forte.

No puño da escota, amarrábase un cabo, chamado escota, que se largaba máis ou menos, asegún quixese ir ceñido ó vento, a un largo ou en pópa cerrada.

Máis imaxes

contacto@memoriadesada.com
As fotos pertencen aos veciños e veciñas de Sada.
Non se poden utilizar noutros proxectos (máis información).